به گزارش جهانگیریه؛ در فقدانی تلخ برای میراث فرهنگی ایران، پروفسور عبدالمجید ارفعی، زبان‌شناس برجسته و نخستین مترجم استوانه کوروش بزرگ از زبان بابلی نو به فارسی، چشم از جهان فروبست. او که در ۹ شهریور ۱۳۱۸ در بندرعباس زاده شد، از نوادر روزگار در شناخت و ترجمه‌ی خط میخی ایلامی و اکدی بود؛ واژه‌هایی که قرن‌ها خاموش مانده بودند، با قلم و دانش او دوباره به سخن درآمدند.

ارفعی از آخرین بازماندگان کتیبه‌خوانی ایلامی در جهان بود؛ اندیشمندی که زندگی‌اش را وقف رمزگشایی از لوح‌های گلیِ تخت جمشید و روایت اندیشه‌های انسانیِ روزگار باستان کرد. نگاه ژرف او به تاریخ و زبان، پلی میان گذشته و اکنون ساخت؛ پلی از خاک و خط میخی به فرهنگ و آگاهی امروز ایرانیان.

این استاد فرزانه در سال ۱۳۹۴، جایزه‌ی سرو ایرانی را به پاس یک عمر تلاش در پاسداری از میراث فرهنگی این سرزمین دریافت کرد؛ نشانی از تعهدی که تا واپسین دم در کار و کلامش موج می‌زد.

فقدان عبدالمجید ارفعی، نه فقط خاموشی یک پژوهشگر بزرگ، بلکه خاموشی صدای باستان در زبان فارسی است. یاد و نامش در کنار واژه‌هایی که از سنگ و خاک بیرون آورد، جاودانه خواهد ماند. 🌿

روحش شاد و یادش پاینده باد.

انتهای خبر/